Gratis videotraining: Stap uit de piekerfabriek

Zit jezelf niet langer in de weg en ga doen wat je droomt!

Als ik het nu niet doe, dan heb ik daar morgen last van!

31 mei 2017 • Geen categorie

Vorige week was ik 3 dagen in retraite. Met een groep in een klooster. En het was een stilteretraite. Helemaal niet praten. Stil zijn. Mediteren. Eten in stilte. Wandelen in stilte. En ik kan eerlijk zijn. Ik keek er naar uit, maar zag er ook wat tegenop. Want het voelde als iets dat heel onhandig gepland was. Mijn agenda is best vol op het moment, met coachsessies onder andere (ik moet zelfs tegen nieuwe klanten zeggen dat we pas na de zomer kunnen starten). Ik ben mijn nieuwe programma ‘28 dagen compassie’ aan het maken. En in juni ga ik anderhalve week naar een congres in Sevilla. Dus dan ben ik ook al weg (hoor je mijn interne criticus aan het woord? ;-)). En toch was er dat verlangen. En het weten. Dit is goed. Juist nu. Ik heb het al zo vaak ervaren. Ruimte maken JUIST in drukke tijden kan alles veranderen. Ik ben blij dat ik mijn verlangen en mijn intuïtie heb gevolgd.

Het was ook wel eens anders. Dat weet ik maar al te goed.

Het was goed om te doen, die retraite. Heel erg goed zelfs. Zalig die rust. En ook de terugkeer in het ‘normale leven’ verliep soepel. Soepeler dan ik had verwacht. Totdat zondag ineens die criticus weer actief werd. Ja, nu is het wel mooi geweest. Nu heb je even rust gehad en dat betekent dat je volgende week EXTRA hard moet werken. Je moet alle gesprekken voeren die gepland staan. Je moet een mooi verhaal maken voor die inspiratieavond waar je maandagavond spreker bent. Je moet nog meer bekendheid geven aan je online programma, zodat je zoveel mogelijk mensen kan helpen. Je moet. Je moet. Je moet. En o ja, wat ze ook zei: ‘ik had verwacht dat je wel wat meer zen zou zijn na die retraite. ‘ Lekker dan.

Ik sprak mijn verbazing hierover uit naar mijn vriend. Met een redelijke ondertoon van stress. Hij zei:’Ik herken dat wel. Als ik het druk heb op mijn werk en ik besluit de boel de boel te laten dan komt het daarna extra hard terug”. ‘Ja’. Dacht ik. ‘Inderdaad’.

En toen: ‘Huh? Is dat wel zo?’ Nee! Dat was mijn interne criticus die het daar roerend mee eens was. Nee. Natuurlijk NIET. Het is niet waar. (Overigens is mijn vriend een voorbeeld van hoe je dingen parkeert door het gewoon in te plannen, maar dat terzijde. Hij had me wel weer even verbinding laten maken met iets anders. )

Ik realiseerde me namelijk ineens iets heel belangrijks. Een inzicht dat tijdens de retraite verdiept was. Je creëert je eigen werkelijkheid. Door waar je je op richt. Richt je je op druk? Dan is het druk. Heb je de overtuiging dat werk blijft liggen als je het niet doet? Dan blijft het liggen als je het niet doet. Vind je het niet snel goed? Dan is het niet snel goed.

Zeg jij ook geregeld: als ik nu vrij neem dan krijg ik het morgen 3 x zo hard terug op mijn werk.’ Wees eens écht eerlijk tegen jezelf?

Vandaag had ik een sessie met een klant zie zich steeds zo gejaagd voelt. Ze wil zich graag rustiger voelen in haar hoofd. En we ontdekten een patroon. Alles wat op haar pad komt dat onrustig voelt gaat ze te lijf met een actie. Niet dat dat altijd kan. En ‘grappig’ genoeg leverde haar ‘meteen reageren met een actie’ helemaal niet per se op dat ze zich daarna rustiger voelde. Maar laten liggen is niet mogelijk. Laten rusten gééft juist onrust. Dacht ze. Ze is steeds vooruit aan het werken om het ‘later’ rustiger te hebben. Maar zo komt ‘later’ helemaal niet. Want er is altijd wel weer iets waar je mee aan de gang gaat.

En ik realiseerde me weer eens dat ik me mag richten op mijn verlangen. Zoals mijn eigen coach Nicole me altijd zo mooi voor houdt. Hoe wil je je voelen? Nou. Licht. Dat de dingen moeiteloos gaan. Vol vertrouwen dat de dingen gaan zoals ze bedoeld zijn. En weet je wat nou zo fijn is. Ieder moment is geschikt om die switch te maken. Het is niet een ‘ik ben nu eenmaal zo’. Nee. Het vraagt wel inzet van je. En bereidheid om te investeren. Niet per se inzet in ‘iets doen’. Maar inzet in: de dingen anders doen dan je gewend bent (en soms is dat dus juist niets doen). Want een gewoonte loslaten is vaak veel lastiger dan het lijkt. Je doet het namelijk al jaren zo. En daar heb je een reden voor.

Zelfkritiek vormt een soort harnas tussen jou en de wereld bijvoorbeeld. Als ik maar kritisch genoeg ben op mezelf dan kan ik de anderen voor zijn. Als ik probeer perfectie na te streven probeer ik daarmee misschien te voorkomen dat ik anderen teleurstel. Als ik baal van mezelf dan ben ik de teleurstelling die de ander voelt misschien wel voor. En zo corrigeren we onszelf suf totdat we in een veel te strak en oncomfortabel harnas zitten. En probeer dan nog maar eens te groeien. Voortdurend vooruit rennen (“het kan maar gedaan zijn”) is net zoiets.

Ik zou je zo ontzettend graag uit dat harnas halen. De schilden willen weghalen samen met jou. Je laten ervaren hoe krachtig het is wanneer je je richt op liefde. Op dankbaarheid. Om te voelen volgens welke voorwaarden jij wil leven. Dat je voelt hoe het is om eens écht zacht en lief voor jezelf te zijn.

We ondertekenen geen contract waar je levenslang aan gehouden wordt. Ik wil het je zo graag écht laten ervaren. Je mag daarna gewoon weer terug naar hoe het was ;-). Maar ik denk dat je dat dan niet meer wilt. Omdat je magie van compassie dan hebt ervaren. Iemand zei eens tegen me: “volgens mij ben jij een soort fee”. Nou. Mag ik jou dan betoveren met mijn mooie lessen over compassie? Mag ik je bij de hand nemen en je naar een prachtige plek brengen? over 9 dagen starten we, op 9 juni.

Zegt jouw verlangen nu: ja dat wil ik heel graag! Meld je dan aan: 28 dagen compassie

Wat was je antwoord op de vraag of jij ook vaak maar doorgaat om het later’ rustiger te hebben? Was het ‘ja’? Probeer dan eens om gewoon. te. stoppen. En NU te doen waar je zo’n zin in hebt! 🙂

Lieve groet,
Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Menu Title