Gratis videotraining: Stap uit de piekerfabriek

Zit jezelf niet langer in de weg en ga doen wat je droomt!

opzij opzij opzij!

27 mei 2015 • Overig

Hoofdpijn op mijn eerste werkdag na mijn vakantie. Onrust. En teleurstelling. Ik had zo gehoopt geïnspireerd terug te komen. Vol ideeën en energie om verder te bouwen aan mijn praktijk. Op mijn laatste werkdag voor de vakantie was ik gevloerd door migraine.  Hmm. Wat nu weer? Ik ben toch die coach die zo gepassioneerd is voor haar vak? Die haar mooie inzichten graag wil delen met anderen? Ik deed een verwoede poging om een mooie start van de dag te maken. De onrust bleef. Het werkte niet.

een oude bekende

De vakantie was echt heel fijn geweest. Genoten van de zon. Heerlijk eten. Alle tijd hebben voor elkaar. Uitrusten. Dat was het niet. Of misschien had ik nog iets meer rust nodig dan ik vooraf had gedacht? En ik voelde dat er ook iets anders was dat, ver weg, even naar de achtergrond was gekropen. Maar nu was ik weer aan de slag. En het stond vol in mijn gezicht te schreeuwen. Een oude bekende. MIJN ANGST. Onzekerheid. Gaat het wel lukken dit jaar? Heb ik wel genoeg opdrachten? Genoeg cliënten? Brood op de plank? De onzekerheden waar je als ondernemer mee  te maken hebt.

kip zonder kop

Mijn reactie was die dag (en in de weken voor mijn vakantie): knallen! Heel Hard Werken. Ik wil nog dit gaan ontwikkelen. En dat doen. En zus. En zo. Rennen! Voordat ik had bedacht waar naartoe. Voordat ik wist wat ik eerst wilde doen. Voordat ik had bedacht waar ik echt zin in had. Voordat ik zag waar ik al was. Als een kip zonder kop. Een typische vecht en vlucht reactie. Dat was waar ik middenin zat. Een menselijke reflex wanneer je brein angst ervaart. Angst voor wat dan ook. Een zinvolle reactie wanneer je daadwerkelijk kan vluchten. Voor een gevaarlijk dier bijvoorbeeld. Daar was het vecht- en vluchtsysteem ooit, duizenden jaren geleden voor bedoeld. Ons brein werkt nog steeds zo, maar bij gebrek aan fysiek gevaar (wilde dieren, weersomstandigheden) richt het zich nu vooral op gevaren in ons hoofd. In mijn hoofd. Dat is wat ik aan het doen was.

wat heb ik aan die wetenschap?

Ik wist in ieder geval:

  • Vechten en vluchten helpt helaas niet. Hoe hard je ook probeert die angst niet te voelen, hij gaat niet weg. Als een boemerang die je weggooit. En weer terugkomt. Hij wordt zelfs erger, omdat je er zo mee bezig bent. Als een muggenbult die alleen maar meer gaat jeuken wanneer je eraan krabt. Angst voelen is al vervelend. Het gevecht ermee maakt het alleen maar vervelender. Want je gaat het niet winnen.

  • Angst is niet verkeerd. Het is verbonden met wat van waarde is. Als iets of iemand belangrijk voor je is, ben je bang om hem/haar/het kwijt te raken. En andersom: als iets niet belangrijk voor je is, kan het je ook niets schelen als het mislukt.

Doordat ik zo druk was met die niet te winnen strijd om mijn angsten te verslaan, vergat ik een beetje waarvoor ik het deed. Luisterde ik niet naar de signalen van mijn lichaam. En bleef ik verwoed krabben om de jeuk te verdrijven. Totdat..

het alternatief

‘Wat zei jij ook alweer tegen mij over dingen waar je bang voor bent? Omarm ze! Volgens mij moet jij even de tijd gaan nemen om heel goed te voelen wat er nu is’. Zei een lieve, wijze vriendin bij wie ik in mijn wanhoop aanklopte. Zucht. Inderdaad (‘Waarom heb je dat zelf nou niet bedacht!!! Probeerde mijn verstand nog even’). Dat omarmen is echt niet altijd makkelijk. Maar het is elke keer weer een opluchting om te beseffen dat de angst niet weg hoeft. Wat ik gedaan heb? Datgene wat ik het allermoeilijkste vind. Niks. Naast de afspraken die al stonden heb ik mezelf vrij gegeven. Om niks te doen. Of alleen waar ik echt zin in had. Waarvan mijn energie weer gaat stromen. Wanneer ik voelde dat ik weer Heel Hard wilde gaan ploeteren deed ik dat JUIST niet. En de onrust die dat met zich meebracht mocht er zijn.

Het werkte. Na een aantal dagen kwam mijn inspiratie zoetjesaan terug. En de angst? Die is er nog steeds. Als een trouwe buur die er nu eenmaal is, ongeacht of ik dat wens. En zonder wie ik niet thuis zou zijn.

en jij?

Herken je dat angst zo in de weg kan staan van je creativiteit?
Van je inspiratie?
Van het doen van de dingen die je eigenlijk graag wilt doen?
Ik wil je graag helpen. Mail me met je verhaal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Menu Title