Gratis videotraining: Stap uit de piekerfabriek

Zit jezelf niet langer in de weg en ga doen wat je droomt!

zachtheid als remedie

7 september 2016 • Geen categorie

Ze sliep zo slecht ’s nachts. Wel een beetje.

Maar dan werd ze wakker en dan begon het.
Het malen. De zorgen. De frustratie.
Van alles had ze geprobeerd.
Mediteren. Een bodyscan. Even uit bed. Vroeger naar bed.

Later naar bed. Pen en papier naast haar bed.
Tegen zichzelf zeggen: ‘daar kan ik nu niets mee’.
Het slechte slapen werkte door in de dag. Waarin ze zoveel moest.
En nu kwam ze bij mij.

‘Jeetje wat een nare situatie moet dat voor je zijn’. Zei ik tegen haar.
‘Je doet zo je best. En dan lukt het niet.’
Ze voelde zich verdrietig en gefrustreerd hierover. Zei ze.
‘Dat snap ik. Dat zou ik ook voelen als ik in jouw schoenen stond.
En ik denk de meeste mensen met mij.’ Zei ik weer.
‘Kan je me vertellen wat je op zo’n moment, dat het zo anders gaat dan je zou willen,

allemaal tegen jezelf zegt? ‘
Stilte.
‘Ik word boos. Op mezelf. Dat ik dit niet kan. Slapen.

Ik vind het stom van mezelf dat ik wakker lig over onzinnige dingen.
En dat slapen zelfs niet lukt als ik probeer om te ontspannen’.

Ze was in de val van haar verstand gelopen.
Zoals wij allemaal regelmatig doen.
Haar verstand markeerde ‘niet kunnen slapen’ als gevaar.
Dat ze niet kon slapen zou niet veel goeds brengen.
En waar gevaar is, moet gevlucht of gevochten worden.
Zodat het probleem opgelost wordt.
Nu zijn er een boel dingen die je kan doen om je slaap te bevorderen.
De omstandigheden zo laten zijn dat ze optimaal zijn.
Dat je lichaam melatonine aanmaakt.
Maar als het er op aan komt is ‘in slaap vallen’  niet ‘iets actief doen’.
Juist ‘iets loslaten.’

Door haar vurige wens om in slaap te vallen bereikte ze het tegenovergestelde.
En de frustratie die daar vervolgens overheen kwam.

De boosheid op zichzelf, maakt het alleen maar erger.
Ze werd er alleen maar méér wakker van.
Dat zag ze zelf ook wel.

Ik vroeg haar zich voor te stellen dat haar dochtertje van 6 niet kon slapen.
Wat zou ze dan doen?
‘Haar strelen. En troosten. Een knuffel geven’.
Op haar werd ze niet boos. Omdat ze wist dat dat niet zou werken.
Op zichzelf werd ze wel boos.
Hoe zou ze haar reactie op haar dochter kunnen gebruiken voor zichzelf?
Samen bedachten we hoe ze dat voor zichzelf zou kunnen doen.

Wanneer ze ’s nachts wakker werd.

Ze zei dan tegen zichzelf: ‘Och meisje wat vervelend dat je niet kan slapen.’
Terwijl ze haar handen op haar eigen wangen legde en die zachtjes streelde.
Ze probeerde zichzelf met liefde te benaderen.

Met warmte. En compassie.
En daarbij probeerde ze ook het verlangen om in slaap te vallen los te laten.
Ze viel niet meteen in slaap. Maar het wakker liggen voelde nu wel anders.
Ze voelde zichzelf langzaam ontspannen.
Inmiddels is dit voor haar de manier geworden uiteindelijk wel weer in slaap te vallen.
Het ‘patroon’ is doorbroken.

En wanneer ze weer eens een paar nachten heeft dat het wakker liggen opspeelt,

dan past ze dit toe.

Dit is een echte zelfcompassie-oefening die enorm krachtig werkt. Niet zomaar een trucje.
Zachtheid, mildheid. Ik ben ervan overtuigd dat dat is wat wij mensen zo hard nodig hebben.
We mogen het aan elkaar geven.
Van elkaar vragen.
Of je het werkelijk kan geven of ontvangen begint uiteindelijk bij jezelf.
Dat je het jezelf kan geven. En kan gunnen. Die zachtheid.

Wil je deze kracht van mildheid en compassie ook ervaren? Dan nodig ik je uit om mee te doen met de compassiechallenge. Aanmelden kan hier.
Inmiddels is er al een groep van 850 mensen ontstaan die zichzelf dit gunnen. Geweldig he! Misschien heb je je dus al aangemeld 🙂

Heb je deze challenge al eens eerder gedaan? Dan zou ik zeker nog een keer meedoen. Want door de herhaling kom je steeds weer op een diepere laag.
We starten vrijdag 16 september.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Menu Title